سنت شگفت انگیز مومیایی های بودایی


فرادید| خاستگاه بودیسم به حدود ۳۰۰۰ سال پیش در هند برمی گردد، اگرچه مورخان استدلال های مختلفی در این مورد دارند. این دین در طول ۲۰۰۰ سال گذشته تحت تأثیر فرهنگ های مختلف آسیایی شروع به گسترش در آسیا کرد.

به گزارش فرادیداین دین ممکن است از کشوری به کشور دیگر تفاوت‌های جزئی داشته باشد، اما اعتقاد اصلی آن این است که همه گونه‌های حیات، از کوچک‌ترین حشره تا بزرگ‌ترین درخت جهان، مقدس هستند و باید از آنها محافظت کرد.

اسکوشین بوتسو

برخی از فرهنگ ها مانند ژاپن سنت های منحصر به فردی مانند مومیایی کردن خودکار دارند. این سنت خاص در قرن نهم آغاز شد و هدف آن خدایی کردن راهبان ارشد یا جاودانه ساختن آنها با قرار دادن آنها در حالت مراقبه ابدی است. آغازگر این سنت رهبانی کوکائین (کوکای) بنیانگذار مکتب بودایی شینگون در قرن نهم بود. طرز فکر او این بود که با کامل کردن مومیایی کردن خودکار یا سوکوشین بوتسو، سرانجام با میلیون ها سال مراقبه به نوعی مقام الهی خواهد رسید.

سنت بودایی

بودایی ها این عمل را خودکشی نمی دانستند زیرا معتقد بودند که روح انسان ابدی است، بنابراین Sekushinbutsu به آنها کمک کرد تا سریعتر به این نوع مرحله ابدی برسند. با این حال، این سنت به دلیل دوره آماده سازی آن بسیار دشوار است. اگر تا به حال فکر می کردید که زندگی یک بودایی سخت و دشوار است، روند آماده شدن برای Sekushinbutsu زندگی یک بودایی را سه برابر سخت تر می کند. فردی که می خواست برای این مراسم آماده شود باید به مدت ۱۰۰ روز رژیم غذایی خاصی را دنبال می کرد تا آب بدنش از بین برود و هر نوع سم یا باکتری از بین برود تا از پوسیدگی بدنش پس از دفن جلوگیری شود.

پس از ۱۰۰ روز، رژیم غذایی سخت گیرانه دیگری به مدت ۱۰۰ روز آغاز می شود. اولین رژیم غذایی شامل میوه ها، آجیل، دانه ها و آب بود، به طوری که تمام چربی بدن قبل از زنده به گور شدن جذب می شد و برای جلوگیری از جذب کرم ها و حشراتی که ممکن است بدن را در طول فرآیند مومیایی کردن خودکار بخورند. رژیم دوم شامل ریشه های کاج و درختان برای از دست دادن توده عضلانی و نوشیدن چای از یک گیاه سمی به نام درخت لاک چینی (Tokicodendron vernicifluum) سمی بودن چای همه انگل های بدن را از بین می برد و پس از دفن کثیفی روی آن تأثیر نمی گذارد.

سنت بودایی

(یکی از قدیمی ترین مومیایی های sekushinbutsu، حدود ۵۰۰ سال قدمت و متعلق به راهبی به نام Sanga Tenzin)

پس از این ۲۰۰ روز رژیم غذایی، جسد به مدت ۱۰۰ روز زنده در خاک دفن می شود. راهبی که این روند را در ایالت طی می کرد نیلوفر آبی (نشسته به شکل نیلوفر آبی) و لوله کوچکی برای تنفس در زیر زمین به او داده شد. علاوه بر این، طنابی به او داده شد که به ناقوس بالای محل دفن وصل بود. یک راهب باید حداقل روزی یک بار زنگ را بزند تا دیگران بدانند که هنوز نمرده است. سرانجام راهب در این حالت از دنیا رفت. اگر جسد ۱۰۰ روز پس از مرگ راهب سالم می ماند، مراسم موفقیت آمیز اعلام می شد و جسد را در معبد می گذاشتند تا توسط راهبان دیگر مورد احترام قرار گیرد.

اگرچه دولت ژاپن این عمل را در قرن نوزدهم ممنوع کرد، زیرا آن را خودکشی می دانستند، گفته می شود که هنوز زنده است و در معابد ژاپنی انجام می شود. در ژاپن ۱۶ راهب به این ترتیب مردند و اجساد آنها در معابد مختلف قابل بازدید است.

منبع: Historiofisterdai

مترجم: زهرا ذوالکدر