مهاجرت ستاره های تلویزیون؛ داستانی که تکرار می شود!



آمین| و بالاخره چند روز پیش رامبد جوان – پس از شایعات فراوان – در آخرین قسمت از برنامه خندوانه با انزجار از پایان احتمالی این برنامه پرمخاطب شبکه نسیم صحبت کرد.

پیش از این البته همین چند روز پیش احسان علیخانی درباره پایان این برنامه با این لحن گفته بود که می خواهد احتمال ادامه برنامه «دوران جدید» را زنده نگه دارد.

البته پایان کار ستاره های بی بدیل تلویزیون به این دو شخصیت محبوب محدود نمی شود. این روزها زمزمه هایی مبنی بر تکرار این اتفاق برای مهران مدیری شنیده می شود و شنیده ها حاکی از پیوستن «دورهمی» مدیری به همراه «خندوانه» و «عصر نیو» نیز خواهد بود.

چند ماه پیش این اتفاق برای سوروس صحت و «کتاب‌دار»ش افتاد. مثل قبل از او برای حسن فتحی، ایرج طهماسب، مرضیه برومند، عادل فردوسی پور، مزدک میرزایی، بیژن بیرنگ و از همه مهمتر برای رضا عطاران.

ماجرای تکراری پایان سال برای رضا رشیدپور و علی ضیا، دو مجری پرکار و محبوب تلویزیون، کمتر کسی را شگفت زده خواهد کرد.

داستان تکراری مهاجرت ستاره های تلویزیون دلایل زیادی دارد. برخی تلویزیون را سرزنش می‌کنند که توانایی یا تمایلی به حفظ ستاره‌هایش -که اغلب در خود تلویزیون پرورش یافته‌اند- را ندارد و به دلیل سخت‌گیری، قوانین و مقررات کنترلی یا هر دلیل دیگری آنها را از دست داده است.

برخی دیگر بر این باورند که این اتفاق به دلیل فضاسازی رسانه ها رخ داده است و به همین دلیل ستاره ها این کار را رها کردند و شهرت و محبوبیت خود را در جای دیگری خرج کردند و شادی را در جای دیگری جست و جو کردند.

اما گروه های دیگری نیز معتقدند که خروج ستارگان از تلویزیون با توجه به شرایط عمدتا اقتصادی حاکم بر محیط کار تلویزیون و شبکه های تلویزیونی خانگی طبیعی و منطقی است.

از نگاه این افراد وقتی در شرایط کاری تقریباً مشابه، حقوقی چند برابر دستمزدی که از تهیه کنندگان اصلی سریال های تلویزیونی در شبکه خانگی دریافت می کنند، دریافت می کنند، چرا باید از مهاجرت یا مهاجرت آنها تعجب کنیم. پرسیدند چرا رسانه ملی را رها کردند و در فضای دیگری به کار ادامه دادند؟!

البته این سکه روی دیگری هم دارد. به گفته برخی کارشناسان، گستره و بازتاب تماشای تلویزیون را نمی توان با شبکه تلویزیونی خانگی مقایسه کرد و همین موضوع می تواند هر گونه کمبودی را در این زمینه توجیه کند.

به گفته این افراد؛ در شرایطی که ضعیف ترین سریال های تلویزیونی با وجود اینکه بر اساس آمار ارائه شده هیچ یک از سریال های داخلی بیش از دو میلیون بیننده نداشته اند، حداقل بین چهار تا پنج میلیون نفر دارند. این را می توان با تأثیراتی که می تواند بر حرفه و محبوبیت و در نتیجه دستمزد ستارگان داشته باشد توجیه کرد.

منبع: همشهری آنلاین