وجود و عدم وجود «نگرانی». پایگاه خبری تحلیلی انصاف نیوز


رضا صادقیان، یکی از اعضای گروه تحلیلی انصاف نیوز، در یادداشتی درباره حضور و غیاب «دلواپسان» در صحنه سیاسی کشور نوشت:

فعالیت برخی از رهبران سیاسی مبتنی بر واکنش به تصمیمات دولت های وقت بیش از آن که نشانه بارز یک بنیان فکری با رویکردی منسجم باشد، نشان از تجمع برخی شخصیت ها برای دمیدن در تنور مخالفت ها دارد. طیف مخالف

ماجرای نگران‌کننده‌ای تا این حد بود که مخالفان دولت وقت اراده‌ای برای مذاکره و توافق نداشتند. گروهی که در سال ۱۳۹۲ گرد هم آمدند تمامی تعاملات دولت یازدهم در جریان مذاکرات هسته ای را زیر سوال بردند و از عدم توجه به مفاهیمی مانند «حاکمیت» یا نحوه اتخاذ تصمیمات سیاست خارجی و توافقات بین المللی ابراز نگرانی کردند. . دغدغه ای که گاه چنان با مضامین متفاوت و گاه بسیار متفاوت از رویدادهای گذشته آمیخته می شد که خواننده را گیج می کرد.

هنوز مشخص نیست که دلواپسان چه می‌گفتند یا چه برنامه‌ای برای حل پرونده هسته‌ای و برداشتن فشار اقتصادی از روی دوش مردم داشتند. آنها برای همیشه از هم جدا شدند، همین. علیرغم اینکه رهبری مذاکره‌کنندگان هسته‌ای در همان دوره او را «معتبر، غیور، شجاع و متدین» خطاب کرده و می‌گفتند که «مجری» نظام دیپلماسی است، اما طرف‌های ذینفع جلساتی را آغاز کردند و در رسانه ها و بولتن های توزیع شده، به صورت یک جانبه به تیم مذاکره کننده هسته ای، دولت وقت و کل سیاست خارجی حمله کردند و دولت ها را به خیانت متهم کردند. آنها فکر می کردند که تمام حقیقت بدون هیچ مشکلی با آنهاست. کما اینکه بر اساس منافع خود و برای یافتن زمانی برای حمله به دولت، به معنای خاص کلمه توجه نکرده اند. حتی کسانی که مدعی تدریس در دانشگاه ها بودند. اتفاقاً یکی از اعضای شورای اسلامی که در حلقه دلواپسان تأثیرگذار بود، رئیس وقت سازمان انرژی اتمی را تهدید به مرگ کرد. اندکی بعد در خرداد ۹۳ برای نشان دادن توانایی پیروان خود در شهر مشهد تجمع اعتراضی برگزار کردند و روی پوسترها نوشتند «اجازه نمی دهیم». هنوز معلوم نبود کدام شخصیت، گروه یا حلقه را در دولت راه نمی دهند!

با گذشت زمان مشخص شد که طیف دلواپسیم مجموعه ای از رجال سیاسی، حقوقدانان، نمایندگان شورای اسلامی و… است که به نام مخالفت با مذاکرات هسته ای و بیان برخی نگرانی ها همواره بی پاسخ مانده اند، بیان کردند. نارضایتی آنها از عدم پیروزی سعید جلیلی در انتخابات. خواندن متن های مخالف آنها نشان می دهد که آنها غیر از نه گفتن، مخالفت با مذاکره، رد تفاهم نامه و… حتی در یک خط نوشتاری برای فردای پایان مذاکرات هیچ راه حلی نداشته اند.

سکوت سنگین امروز در مورد نگرانی های دیروز نیازی به توضیح ندارد. به نظر می رسد مجبور هستند دهان خود را ببندند و چیزی نگویند. حتی چیزی مثل آتش زدن ZPPD را در مجلس تکرار نکنید. تردیدی نیست که این روزها به دلیل انتصاب در مناصب حقوقی و اجرایی، مانند دیگر چهره های سیاسی و رویاپردازان، نگرانی ها بیشتر شده است. آنها متوجه شدند که نمی توان در طول عملیات شعار زیادی داد و لباس مناسب پوشید. نگرانی علاقه ای به انتقاد از مذاکرات و برجام ندارد. در راه اندازی مجالس و اجتماعات و راهپیمایی ها خوب نیستند. آنها که بهتر از گذشته فهمیده بودند نمی توان با دنیا قهر کرد، گوشه ای نشستند و تحریم ها، موانع تجارت بین الملل و عقب ماندن کشور از مسیر توسعه را نادیده گرفتند و با این حال می خواستند از بحران ها، چالش ها و مشکلات بزرگ عبور کنند. دیروز و امروز کشور در بخش صنعت، معدن، اقتصاد، جامعه و اجرای وعده های دولت.

عدم حضور دلواپسان در صحنه سیاسی و سکوت کامل آنان حکایتی از مواجهه با واقعیت امروز است. نمی توان چشم بر شاخص های اقتصادی، کاستی ها، حاشیه نشینی و فقر مطلق در کشور بست و همه رهبران را «نالایق» خواند. حتی افرادی که فکر می کردند سفره مردم ربطی به مذاکرات و توافق هسته ای و برجام ندارد، امروز متوجه شدند که بهترین و ارزان ترین راه برای بهره برداری از ظرفیت های داخلی و خارجی، لغو تحریم ها و احیای برجام است.

انتهای پیام